เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 647 สุญตาที่กลืนกินสรรพสิ่ง
กลิ่นอายสายนั้นมิได้เจาะจงเล่นงานผู้ใดเป็นพิเศษ เพียงแค่แผ่กระจายออกมาตามธรรมชาติ ก็ทำให้เขตดาวของเผ่ามนุษย์ที่เพิ่งได้รับพลังชีวิตกลับคืนมาต้องไถลลงสู่ขอบเหวแห่งการพังทลายอีกครา
ความมืดมิดอันบริสุทธิ์จนถึงขีดสุด
นี่คือสุญตาชนิดหนึ่งที่สามารถกลืนกินมโนทัศน์ทั้งปวงได้
ยามที่กลิ่นอายสายนี้ทะลักออกมาจากรอยแยกที่พาดผ่านยาวหลายหมื่นปีแสง กฎเกณฑ์ชั้นล่างสุดของเขตดาวคลื่นวิญญาณก็ส่งเสียงหวีดร้องคร่ำครวญอย่างทานทนไม่ไหว
“กร๊อบ! กร๊อบ!“
กำแพงยาวแห่งห้วงดาวที่เดิมทีแข็งแกร่งมิอาจทำลาย ซึ่งหล่อขึ้นจากเหล็กกล้าดาวระดับสูงสุดและเคยถูกหลี่ฉางเซิงถ่ายทอดกฎเกณฑ์แห่งมิติเข้าไปสายหนึ่งเพื่อเสริมความมั่นคง บัดนี้อิฐกำแพงกลับหลุดร่อนออกเป็นบริเวณกว้างประหนึ่งเศษไม้ผุพังที่ผุกร่อนตามกาลเวลา