กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 646 ความว่างเปล่าแปรผัน
หลี่ฉางเซิงในอาภรณ์ขาวผืนหนึ่ง ปลิวไหวแผ่ว ๆ อยู่กลางลมดาว เขาไม่หันไปสนใจบรรดาบุคคลระดับสูงของเผ่ามนุษย์ที่สั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความตื่นเต้นเพราะได้สมบัติชั้นยอดมา และยังก้มกราบไม่หยุดอยู่เบื้องหลังอีกต่อไป
สำหรับเขาแล้ว การทิ้งแกนในของจักรพรรดิอสูรกับเคล็ดวิชาเผ่ามารไว้ ก็เป็นเพียงการโปรยเมล็ดพันธุ์ลงไปหนึ่งเม็ดตามมือเท่านั้น
ส่วนเชื้อสายต้าเฉียนที่ร่อนเร่อยู่นี้จะเติบโตจนกลายเป็นต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า หรือจะจมดิ่งอยู่ในทะเลดวงดาวต่อไป ล้วนเป็นวาสนาสร้างสรรค์ของพวกเขาเอง
สีหน้าของเขาเรียบสงบ ย่างก้าวไม่รีบร้อน หันกายเตรียมก้าวขึ้นเรือดาวที่จอดเทียบท่าอยู่กลางความว่างเปล่า
ทว่าในชั่วขณะที่เท้าขวาของเขายังไม่ทันก้าวลง
“กร๊อบ…”