เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 601 ผู้เฝ้าสุสานที่ผ่านทางมา
ทั่วทั้งภายในและภายนอกกำแพงยาวแห่งห้วงดาว สมรภูมิเงียบงันดุจความตาย
ฝนโลหิตสีแดงคล้ำยังโปรยปรายอยู่กลางเวหา ทว่าผู้บัญชาการเผ่ามารร่างสูงถึงสิบจั้งผู้นั้น กลับไม่เหลือแม้เศษดวงจิตวิญญาณแม้เพียงเสี้ยว
กองทัพพิทักษ์เผ่ามนุษย์ที่เหลือรอดบนกำแพงเมือง กับกองทัพพันธมิตรมารอสูรที่แน่นขนัดอยู่ในส่วนลึกของห้วงดาว สายตานับไม่ถ้วนจ้องเขม็งไปที่เด็กหนุ่มอาภรณ์ขาวซึ่งยืนอยู่ที่หัวเรือของเรือดาวฟ้าบุพกาล
ไม่มีคลื่นพลังเวทสั่นสะเทือน ยิ่งไม่มีนิมิตแห่งพลังอิทธิฤทธิ์
เพียงแค่นิ้วสองนิ้วบิดเบา ๆ แม่ทัพมารมิติสูงตนหนึ่งก็ถูกบดขยี้จนแหลกเป็นผุยผง
การบดขยี้ล้วน ๆ อย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ ทำลายความรับรู้ของสรรพชีวิตที่อยู่ในที่นั้นจนสิ้น
“อึก”
ไม่รู้ว่าใครบนกำแพงเมืองกลืนน้ำลาย เสียงแผ่วเบานั้นกลับแสบแก้วหูอย่างยิ่งในความว่างเปล่า
แม่ทัพเผ่ามนุษย์ยืนอยู่หน้าเชิงเทินที่แตกหัก ร่างกายภายใต้เกราะทองสั่นสะท้านอย่างรุนแรงด้วยความตะลึง