เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 569 เวลาไม่มากแล้ว
กระแสธารกาลเวลาคลั่งไคล้ยิ่งกว่าสองครั้งก่อน
หลี่ฉางเซิงย้อนกระแสขึ้นไป เศษเสี้ยวเวลารอบกายฉีกกระชากทุกสิ่งอย่างบ้าคลั่ง
แต่เศษเสี้ยวเหล่านั้นเฉียดผ่านอาภรณ์ขาวของเขาไป ไม่ทิ้งรอยยับแม้แต่เส้นเดียว
เสี่ยวไป๋หมอบอยู่บนบ่า เก้าหางพันรัดลำคอของเขาแน่น ดวงตาสีอำพันหรี่ลงครึ่งหนึ่ง หูทั้งสองขยับน้อย ๆ คอยจับเสียงแปลกปลอมในกระแสธาร
ยิ่งย้อนขึ้นไปมากเท่าใด แรงต้านก็ยิ่งมากเท่านั้น
นี่คือการผลักไสโดยสัญชาตญาณของกฎเกณฑ์แห่งเวลา ยิ่งจุดเวลานั้นเก่าแก่มากเท่าใด การต่อต้านผู้มาเยือนต่างโลกก็ยิ่งรุนแรงมากเท่านั้น
เทียบกับหย่งอันปีที่สามและปีแรก แรงต้านยามนี้แปรเป็นสึนามิไปแล้ว
แต่สำหรับหลี่ฉางเซิงแล้ว ไม่ต่างกันแม้แต่น้อย
ร่างกายของเขาแต่เดิมก็ไม่อยู่ภายใต้การปกครองของกฎเกณฑ์ใด