กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 567 เข้ากับดักเอง
สามวันแล้ว
หลี่ฉางเซิงนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนยอดสนโบราณ
อาภรณ์ขาวกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับกิ่งใบ มองจากมุมใดก็เห็นเพียงต้นสนแก่เก่าต้นหนึ่ง ไม่มีกลิ่นอายของผู้ใดทั้งสิ้น
เสี่ยวไป๋ขดตัวอยู่บนตักเขา บางคราวก็พลิกเปลี่ยนท่า
หางทั้งเก้าของมันบางครั้งปัดเข็มสนเบา ๆ เกิดเสียงซ่า ๆ แผ่วเบายิ่งนัก
ตลอดสามวัน หลี่ฉางเซิงไม่ได้ทำสิ่งใดเลย
เขาเพียงนั่งอยู่ตรงนั้น มองสุสานหลวงเบื้องล่าง
เขามอง “ตัวเองในอดีต” เดินออกจากห้องหินทุกยามอรุณ หยิบไม้กวาดไม้ไผ่ที่พิงอยู่ข้างเสาหิน แล้วเริ่มกวาดจากขั้นบันไดหินล่างสุด
ทีหนึ่ง ทีหนึ่ง ทีหนึ่ง