กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 564 บิดเบือนอดีต
ในส่วนลึกของป่า แสงสนธยาไม่อาจลอดเข้ามาได้อีกแล้ว
ใบไม้เหลืองแห้งทับถมอยู่บนพื้นหนาเป็นชั้น ถ้าเหยียบลงไปน่าจะเกิดเสียงซ่า ๆ แผ่วเบา
แต่ฝีเท้าของหลี่ฉางเซิงกลับไร้สุ้มเสียงใด ๆ
เขาราวกับควันสีขาวเส้นหนึ่ง เคลื่อนผ่านระหว่างลำต้นไม้อย่างเงียบเชียบ
ไร้เสียงลม ไร้เสียงฝีเท้า ไร้เสียงอาภรณ์ชายเสื้อกวาดผ่านกิ่งใบ
แม้แต่เสี่ยวไป๋ก็กลั้นลมหายใจ หางทั้งเก้าแนบชิดลำคอของเขา นัยน์ตาสีอำพันแนวตั้งเรืองรองจาง ๆ ในป่ามืดสลัว
กลิ่นอายแปลกปลอมนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ยิ่งใกล้ กลิ่นเน่าเปื่อยบิดเบี้ยวนั้นก็ยิ่งเข้มข้น
ราวกับก้าวเข้าไปในห้องสุสานที่ปิดผนึกไว้หมื่นปี กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเน่าเปื่อยซึมออกมาจากทุกสารทิศ ซึมซาบเข้าสู่รูขุมขนทุกขุม