เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 563 ในสุสานหลวงทุกอย่างปกติ
หลี่ฉางเซิงยืนอยู่บนสันหลังคาโถงข้างสุสานหลวง อาภรณ์ขาวพลิ้วไหวเบา ๆ รับลมยามค่ำ
เขาเก็บกลิ่นอายของตนจนถึงขีดสุดแล้ว
นี่ไม่ใช่การกดตบะหรือซ่อนพลังวิญญาณตามปกติ หากแต่เป็นการลบตัวเองออกจากระดับการมีอยู่จนสิ้นเชิง
สำหรับสรรพชีวิตในโลกแห่งหย่งอันปีที่สามนี้ ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ปุถุชน ผู้ฝึกยุทธ์ หรือวิญญาณวีรชนที่หลับใหลอยู่ในสุสานหลวง ล้วนไม่อาจรับรู้ว่าบนสันหลังคานี้ยังมีคนยืนอยู่
เขากลายเป็นสายลมโปร่งใสแผ่วหนึ่ง และเงาไร้เสียงผืนหนึ่ง
เสี่ยวไป๋หมอบอยู่บนไหล่ของเขา กดร่างกายต่ำลงตามสัญชาตญาณ หางทั้งเก้าแนบชิดลำตัว ขดเป็นก้อนขนสีขาวราวหิมะ
มันหรี่ตาสีอำพันครึ่งหนึ่ง หูทั้งสองขยับเล็กน้อย คอยจับเสียงที่ละเอียดที่สุดรอบกาย
แสงโพล้เพล้แห่งฤดูใบไม้ร่วงย้อมสุสานหลวงทั้งแห่งให้เป็นสีทองแดง