กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 501 แสงแรกแห่งสุดปลายทะเลดวงดาว
หลี่ฉางเซิงก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ทิ้งโลกเซียนไว้เบื้องหลังอย่างสิ้นเชิง
ใต้เท้าไม่ใช่ยอดเมฆที่รายล้อมด้วยปราณเซียนอีกต่อไป หากแต่เป็นความว่างเปล่าอันลึกล้ำไร้ที่สิ้นสุด
ไม่มีปราณวิญญาณ ไม่มีกฎเกณฑ์มรรคเซียน แม้แต่การไหลของกาลเวลาก็กลายเป็นเหนียวหนืดเชื่องช้า
โดยรอบเป็นซากปรักหักพังของเขตดาวที่เงียบงันตายด้าน
เศษดวงดาวขนาดมหึมาราวก้อนดินที่ถูกพลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจเอ่ยนามบดขยี้ ลอยเคว้งอย่างไร้ระเบียบอยู่ในความมืดที่หนาวเย็นจนถึงศูนย์องศาสัมบูรณ์
หลี่ฉางเซิงยังมองเห็นรอยกรงเล็บอันน่าสะพรึงที่ลึกถึงหนึ่งหมื่นจั้ง บนซากทวีปผืนหนึ่งที่ใหญ่เทียบเท่าจงถูเสินโจว