เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 492 สระมรรคาสวรรค์โลกเซียน
ผ่านหมอกขาวหนาทึบที่ค่ายกลปกปิดไว้ ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้นในทันใด
ปราณวิญญาณกลายเป็นหยาดพิรุณเก้าสีเนื้อแท้ โปรยปรายกระหน่ำลงสู่พื้น
กลางดินแดนลับ มีสระน้ำสระหนึ่งตั้งนิ่งอยู่ กว้างยาวไม่เกินสิบจั้ง
สิ่งที่ไหลอยู่ในสระมิใช่น้ำธรรมดา หากแต่เป็นกฎเกณฑ์ต้นกำเนิดแห่งโลกเซียนอันบริสุทธิ์ที่สุด
น้ำสระทุกหยดล้วนแฝงไว้ด้วยโชคชะตาที่เพียงพอจะทำให้เซียนทองต้าหลัวคลั่ง
บนผิวน้ำมีอักขระมหามรรคที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าลอยอยู่ ราวกับปลาทองว่ายเวียนไปมา
“อาจารย์ นี่… นี่สระอะไรหรือ?”
เย่ชิวยืนอยู่ห่างหลายสิบจั้ง มือที่กำกระบี่หนักทองทมิฬสั่นสะท้านเล็กน้อย
กระดูกกระบี่ในกายเขาส่งเสียงกังวาน ซึ่งมิได้เกิดจากความกลัว หากแต่มาจากความกระหายอย่างที่สุดตามสัญชาตญาณแห่งชีวิต