เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 470 สุราอำลาหนึ่งจอก
“ซ่า…”
สุราอันใสกระจ่างถูกรินออกจากไหดินเผา ไหลลงสู่ชามกระเบื้องเคลือบหยาบ ๆ สองใบ
ภายใต้แสงดาราพร่างพราย สุราโลกมนุษย์คุณภาพต่ำนี้ทอประกายแสงจาง ๆ
สุรานี้หลี่ฉางเซิงซื้อติดมือมาจากเมืองเล็กในโลกมนุษย์ มิได้มีปราณวิญญาณอบอวลเช่นแดนศักดิ์สิทธิ์โลกเซียน และมิได้มีสรรพคุณดื่มหนึ่งอึกแล้วเพิ่มตบะร้อยปี มีเพียงรสเผ็ดร้อนบริสุทธิ์และกลิ่นอายชีวิตอันเข้มข้นเท่านั้น
ทว่าสำหรับหลี่ฉางเซิงกับเย่ชิวแล้ว นี่ต่างหากคือรสชาติที่คุ้นเคยที่สุดยามท่องโลกีย์
หลี่ฉางเซิงวางชามกระเบื้องเคลือบที่เปี่ยมด้วยสุราลงบนหินสีเขียวอันเย็นเยียบริมหน้าผา
ลึกเข้าไปในท้องฟ้าราตรีเบื้องไกล แม้รอยแยกฟ้าบุพกาลที่ถูกหนวดขนาดยักษ์ค้ำยันไว้นั้นจะถูกม่านพลังดวงจิตวิญญาณของหลี่ฉางเซิงสกัดกั้นไว้ได้ แต่ความบิดเบี้ยวและกลิ่นเหม็นเน่าแห่งมิติสูงนั้น ยังคงทำให้มรรคาสวรรค์โลกเซียนทั้งหมดสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไร้รูป