เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 469 เสียงกระซิบของวันวาน
ตรงนั้นมีรอยแยกฟ้าบุพกาลที่สามารถกลืนกินได้แม้กระทั่งแสงพาดผ่านอยู่
“อาจารย์?”
เย่ชิวสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างเฉียบไว
เขาเพิ่งจะอ้าปาก คลื่นพลังอันเย็นเยียบและบิดเบี้ยวสายหนึ่งก็มองข้ามระยะห่างทางมิติ ลงมาปกคลุมเหนือน่านฟ้าสำนักกระบี่ห้วงดาวโดยตรง
จากนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังออกมาจากรอยแยกฟ้าบุพกาลนั้น
เสียงนี้ไม่ได้จัดอยู่ในภาษาใดที่เคยรู้จัก
มันมิได้เป็นของโลกมนุษย์ มิได้เป็นของโลกเซียน และมิได้เป็นของยุคสมัยใดในห้วงจักรวาลนี้เสียด้วยซ้ำ
คล้ายกับว่ามันแฝงไว้ด้วยความคลั่งอันไร้ขอบเขตและมลทินแห่งฟ้าบุพกาลโบราณ ทิ่มแทงตรงเข้าสู่ดวงจิตวิญญาณ
เสียงกระซิบนี้มิได้ผ่านสองรูหูเลยแม้แต่น้อย หากแต่ระเบิดก้องขึ้นในส่วนลึกของดวงจิตวิญญาณโดยตรง!