เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 463 ให้ผู้บำเพ็ญกระบี่ใต้หล้าล้วนมีที่พึ่งพิง
เย่ชิวเหยียบลงบนผืนดินที่ไหม้เกรียม ส่งเสียงดังแผ่วทึบเบา ๆ ออกมา
เขาก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างหนักแน่น มุ่งสู่ภูเขาเซียนร้างลูกนั้นที่เพิ่งผุดขึ้นจากซากปรักหักพังอีกครั้ง
หลี่ฉางเซิงที่ตามหลังเขาไม่ได้ขัดขวาง เพียงก้าวเท้าอย่างไม่เร่งไม่ช้า ในมือไม่รู้เมื่อใดมีกาสุราเพิ่มขึ้นมาหนึ่งใบ เขาเอนกายสบาย ๆ กรอกสุราจืดเข้าปากหนึ่งอึก
จิ้งจอกขาวน้อยที่หมอบอยู่บนบ่าหลี่ฉางเซิงสะบัดขนสีหิมะอันขาวเกลี้ยง เก้าหางกวาดไปมาอย่างกระสับกระส่ายเล็กน้อย ดวงตาจิ้งจอกที่หยั่งรู้คู่หนึ่งจ้องเขม็งไปยังยอดเขาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายมรณะเบื้องหน้า
ที่แห่งนี้เคยเป็น “ค่ายทาสกระบี่” ที่ขึ้นชื่ออัปยศที่สุดในโลกเซียน
ทุกก้าวที่เย่ชิวเดินไปข้างหน้า คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นหนึ่งส่วน
บนกายภูเขาลูกนี้ ไม่มีพืชวิญญาณที่ปราณเซียนลอยพลิ้วเหมือนที่อื่นในโลกเซียน และไม่มีบันไดหยกขาวที่แกะสลักอย่างประณีต