เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 357 สารพัดสภาพจงโจว
ยามอรุณ ท้องฟ้าของนครเทพแจ่มใสกว่าวันใด ๆ ในหมื่นปีที่ผ่านมา
เมื่อเจดีย์ทะลวงฟ้าที่สูงเสียดเมฆาคม ราวกับกดทับอยู่เหนือเศียรคนตลอดเวลาไม่มีอีกแล้ว ท้องฟ้าทั้งผืนจึงดูโล่งกว้างเป็นพิเศษ
หลี่ฉางเซิงในอาภรณ์ขาวทั้งชุดยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างหน้าต่าง ในมือถือชาวิญญาณที่เพิ่งชงเสร็จถ้วยหนึ่ง ไอร้อนลอยขึ้นช้า ๆ ทำให้ใบหน้าของเขาเลือนราง
ภาพในเมืองชัดเจนกว่าเมื่อคืนนี้ ทั้งสลับซับซ้อนยิ่งกว่า
เย่ชิวสะพายกระบี่ไผ่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังเฉียงของอาจารย์ เขามองตามสายตาของอาจารย์ไปยังกลางเมือง
ในตรอกแคบสายหนึ่งทางทิศตะวันออกของเมือง
ผู้บำเพ็ญอิสระชราผมขาวโพลนทั้งหัวในอาภรณ์ขาดรุ่งริ่งนั่งหมดสภาพอยู่บนขั้นบันไดที่ขึ้นตะไคร่เขียว ทั้งร่างเปื้อนโคลนน้ำที่หลงเหลือจากเมื่อคืน สภาพน่าสังเวชสิ้นดี ทว่ามือกลับกำหญ้าวิญญาณชั้นต่ำที่เพิ่งแตกยอดจากดินไว้แน่นไม่ปล่อย
ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือชายชราผู้ดูราวกับเอาครึ่งกายฝังดินไปแล้วผู้นี้ กลับแผ่แรงกดดันระดับทารกก่อกำเนิดของจริงไม่ปลอมออกมาจากกาย