เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 348 ท้องฟ้าแตกร้าว
มือนั้นยื่นออกมาอย่างสมบูรณ์แล้ว
ไม่ใช่เพียงครึ่งท่อน หากแต่คืบคลานผ่านม่านสวรรค์ที่แตกร้าวเข้ามาในดินแดนฟ้านี้ทีละนิด ๆ พร้อมแรงกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออก ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศเบื้องสูง
มันใหญ่จนบังแสงฟ้าไปครึ่งหนึ่ง ลายฝ่ามือราวขุนเขา ข้อนิ้วราวเทือกเขา บนเยื่อผิวสีแดงคล้ำมีอักขระสีเลือดเลื้อยเต็มไปหมด อักขระเหล่านั้นราวกับกำเนิดมาแต่ฟ้า ทุกครั้งที่เคลื่อนไหว ความว่างเปล่าโดยรอบก็บิดเบี้ยวตามไปด้วย
ชั้นเมฆถูกผลักกระจายในชั่วพริบตา นภาที่กำลังพลิกฟ่องถูกไถจนเกิดความว่างเปล่าผืนใหญ่ เหลือเพียงหัตถ์ยักษ์ที่ลอยกดอยู่เหนือศีรษะนครเทพ ราวกับทัณฑ์สวรรค์ที่มีตัวตนจริง
“จบแล้ว…”
ผู้บำเพ็ญอิสระระดับทารกก่อกำเนิดคนหนึ่งริมถนนทรุดเข่าทั้งสองกระแทกพื้น หน้าซีดเผือดราวเถ้าตาย “ของแบบนี้ จะกันไว้ได้อย่างไร…”
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะแตะต้องได้”
“นี่คือเซียน… นี่คือมือของเซียนแท้โลกเบื้องบน!”
“พวกเราต้องตายกันหมดแน่!”