เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 335 กระบี่สรรพชีวิต
ราตรีดึกดื่นแล้ว
ทางหลวงสองข้างเป็นค่ายผู้ลี้ภัยที่เงียบสงัดดุจความตาย ฝนตกติดต่อกันหลายวัน โคลนบนพื้นทั้งเย็นทั้งเหนอะหนะ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อเปรี้ยว กลิ่นโคลนคาว และกลิ่นเน่าเสีย ผู้คนส่วนใหญ่หลับกันหมด หรือพูดให้ถูกคือเหนื่อยจนแม้แต่จะตื่นอยู่ก็ยังฝืนไม่ไหว
ในความมืด บางครั้งมีเสียงไอที่กดต่ำจนสุดส่งมาเป็นครั้งคราว หรือไม่ก็เสียงสะอื้นที่ใครบางคนเอามือปิดปากไว้ เสียงล้วนไม่ดัง แต่ในยามค่ำคืนกลับชัดเป็นพิเศษ
เย่ชิวนั่งขัดสมาธิอยู่บนลานโล่งตรงชายค่ายผู้ลี้ภัย
หลังของเขาตรงตั้ง กระบี่ไผ่วางพาดอยู่บนตัก สองตาปิดสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ แต่หว่างคิ้วกลับไม่เคยคลายออก
เขาไม่ได้เข้าฌาน
ในฐานะผู้บำเพ็ญกระบี่ที่ควบแน่นแกนทองสมบูรณ์แบบ เขาควรมีสภาวะจิตกระจ่างใส แต่ในยามนี้ ใจของเขากลับวุ่นวายอย่างหนัก