เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 306 นอกเมืองวายุอัสนี
หลี่ฉางเซิงกับเย่ชิวเดินลัดเลาะไปตามแดนรกร้างตามการนำทางของเสี่ยวไป๋อยู่ค่อนวัน
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ทัศนียภาพโดยรอบก็ยิ่งแห้งแล้งรกร้าง ป่าเขาอันเขียวชอุ่มอันตรธานหายไปนานแล้ว มีเพียงผืนดินแตกระแหงเหลืองกรอบผืนใหญ่เข้ามาแทนที่ ต้นไม้โบราณริมทางถูกสูบพลังชีวิตไปจนเหือดแห้ง เปลือกไม้หลุดร่อน ลำต้นกลวงโบ๋ เพียงแตะต้องเบา ๆ ก็แหลกสลายกลายเป็นผง ปราณวิญญาณในอากาศเบาบางถึงขีดสุด มิได้ต่างอันใดจากทะเลทรายในโลกปุถุชน
เสี่ยวไป๋ยืนอยู่บนไหล่ของหลี่ฉางเซิง หูทั้งสองข้างตั้งชัน ปลายจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นไปข้างหน้าไม่หยุด อุ้งเท้าน้อย ๆ ของมันเกาะเสื้อผ้าของหลี่ฉางเซิงไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น หางชี้ตรงแหน็ว นี่คือปฏิกิริยาที่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมันสัมผัสได้ถึงสมบัติระดับสูงสุดเท่านั้น
หลี่ฉางเซิงทอดสายตามองตามทิศทางที่เสี่ยวไป๋กำลังจ้องมอง