กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 โคมไฟดอกไม้ส่องเงา
หลี่ฉางเซิงยืนอยู่ที่หัวสะพาน ชุดขาวทั้งชุดพลิ้วไหวแผ่วเบาในสายลมกลางคืน
“อู้วว—”
เสี่ยวไป๋ที่หมอบเงียบอยู่บนบ่ามาตลอดพลันชันตัวขึ้น มันหันไปทางมุมมืดหลายแห่งริมฝั่งที่ดูราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ แล้วส่งเสียงคำรามแหบพร่าต่ำ ๆ ออกมา
ต่อเจตนาร้าย เสี่ยวไป๋มีสัญชาตญาณที่ไวเกินกว่าจิตตระหนักรู้เสียอีก
เย่ชิวเดิมทีกำลังมองแสงไฟบนผิวน้ำ พอได้ยินเสี่ยวไป๋เตือน กล้ามเนื้อทั้งร่างก็เกร็งขึ้นในชั่วพริบตา เขาหมุนมือจับด้ามกระบี่ที่อยู่ด้านหลัง ประสาทสัมผัสอันแหลมคมแผ่กระจายออกไปดังสนั่น