เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 231 ท่องเมืองช้า ๆ
เย่ชิวขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอน บนตักพาดวางกระบี่ไผ่เล่มนั้นไว้ เขาไม่ได้หลับตาเลยตลอดทั้งคืน นับแต่ยามค่ำคืนเมื่อวานตอนที่ผู้ดูแลที่ชื่อหลี่อวี๋จากศาลากระบี่สวรรค์สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป รอบนอกถนนหนทางที่หน้าโรงเตี๊ยมก็มีกลิ่นอายที่เลือนรางปรากฏขึ้นนับสิบสาย
กลิ่นอายเหล่านี้ครอบคลุมทั่วทั้งโรงเตี๊ยมไว้แน่นหนา กระทั่งในอากาศยังอบอวลไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
“ท่านอาจารย์” เย่ชิวได้ยินเสียงน้ำ จึงลืมตาขึ้นโดยพลัน
หลี่ฉางเซิงกำลังยืนล้างหน้าอยู่หน้าอ่างทองแดงอย่างใจเย็น ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดเช็ดผ่านพวงแก้ม ก่อนจะถูกเขาวางพาดไว้บนชั้นไม้ตามใจชอบ เขาบิดขี้เกียจคำโต กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเบา ๆ ราวกับเพิ่งนอนหลับพักผ่อนได้อย่างสุขสมใจ
“เป็นอย่างไร นอนไม่หลับทั้งคืนหรือ?” หลี่ฉางเซิงหันกลับมามองใบหน้าที่เคร่งเครียดของลูกศิษย์ มุมปากจุดยิ้มอ่อนโยน