เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 213 บทเรียนกระบี่ครั้งแรก
ยามที่คำพูดนี้ของหลี่ฉางเซิงสิ้นลง แสงเทียนริบหรี่ในห้องก็ไหววูบเบา ๆ
อักขระค่ายกลนอกหน้าต่างเชื่อมประสานกันเป็นผืนเดียว แสงสลัวรางค่อย ๆ รัดตรึงแน่นขึ้นตามมุมชายคา ซอกอิฐ และขื่อคานทีละน้อย
เย่ชิวกุมกระบี่ไผ่ แผ่นหลังเหยียดเกร็งตรงแหน็บ
เขาได้ยินแล้ว
มิใช่เพียงเสียงแผ่วเบายามอักขระค่ายกลบรรจบเข้าด้วยกันเท่านั้น แต่ยังมีเสียงสะกดลมหายใจนอกกำแพงลานเรือน เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบายามเหยียบย่ำหิมะข้างประตูปีกไม้ หรือกระทั่งสุ้มเสียงหยุมหยิมยามฝักดาบและสายรัดหนังเสียดสีกัน เมื่อมีผู้ใดขยับดาบสั้น
ค่ำคืนนี้ ย่อมมิอาจสงบราบคาบเป็นแน่
ทว่าหลี่ฉางเซิงกลับคล้ายไม่เห็นคนกลุ่มนั้นนอกเรือนอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เขาเดินกลับมาข้างโต๊ะ แล้วรินชาใสให้ตนเองถ้วยหนึ่ง
ไอความร้อนของน้ำชาลอยอ้อยอิ่ง
เขาช้อนตาขึ้นมองเย่ชิวแวบหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบ “นั่งสิ”