เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 หิมะกลางคืนตำบลประตูวายุ
เถ้าแก่โจวปาดหิมะบนใบหน้า ถอนไอขาวออกมาคำหนึ่ง น้ำเสียงผ่อนคลายขึ้นหลายส่วน
“ถึงแล้ว ในที่สุดก็ถึงแล้ว!”
จ้าวซื่อได้ยินคำนี้ก็มีชีวิตชีวาขึ้นทั้งคน ถูมือหัวเราะร่วน “มารดามันเถอะ ทางทั้งทางนี้กระดูกแทบจะแข็งตายอยู่แล้ว เข้าเมืองแล้วข้าก็จะไปดื่มสุราร้อนสักชามใหญ่”
อาลิ่วเงยหน้าขึ้นตาม พอเห็นประตูเมืองในชั่วพริบตานั้น ดวงตาก็สว่างขึ้น “เข้าเมืองจริง ๆ แล้ว”
คาราวานเกิดความโกลาหลเล็กน้อย ม้าแก่ม้าสองสามตัวที่เดิมถูกหิมะวายุถาโถมจนอึดอัด ราวกับได้กลิ่นหญ้าอาหารร้อน ๆ และกลิ่นคอกอบอุ่น กีบเท้าก็เร็วขึ้นบ้าง
เย่ชิวยืนอยู่ข้างรถ เงยหน้ามองไปเบื้องหน้า
ประตูเมืองเปิดกว้าง
โคมไฟดวงแล้วดวงเล่าปูยาวเข้าไปตามกำแพงเมือง ราวกับจุดเส้นทางอบอุ่นขึ้นมาในคืนหิมะ ยังไม่ทันเข้าไปจริง ๆ ไอร้อนก็ลอยออกมาตามลมแล้ว
กลิ่นเนื้อ กลิ่นสุรา กลิ่นถ่านไฟ กลิ่นเส้นในน้ำซุป กลิ่นหวานของเกาลัดคั่วน้ำตาล ผสมปนกันหมด แล้วกระแทกเข้าจมูกในทันที