เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 183 ความฝันของมนุษย์ปุถุชน
“ค่ายกลบรรจุวิญญาณอายุวัฒนะ” ที่เขตรอบนอกสุสานหลวงหมุนเวียนทั้งวันทั้งคืน ผ่านมาสามสิบปี ไผ่รวบรวมวิญญาณกลายพันธุ์ในป่าไผ่ม่วงก็เติบโตจนบดบังฟ้าดิน ลำไผ่ม่วงแต่ละต้นหนาราวกับโอ่งน้ำ ใบไผ่ใสดั่งแก้วผลึก ปล่อยปราณวิญญาณสีเขียวออกมาเข้มข้นจนแทบกลายเป็นของเหลว
ดินแดนหวงห้ามหลวงแห่งนี้ บัดนี้กลายเป็นแดนมงคลเซียนสมชื่อแล้ว
เพียงแต่ หลี่เฉิงเจ๋อ ผู้เคยเปี่ยมด้วยความกตัญญูบริสุทธิ์และองอาจผยองผู้นั้น บัดนี้ก็เป็นชายชราผมขาวโพลน ก้าวเดินโซซัดโซเซแล้ว เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะวิ่งไปถึงนอกสุสานหลวงเพื่อคุกเข่าคำนับจรดพื้นขอพรด้วยตัวเองในทุกเทศกาลอย่างแต่ก่อนอีกแล้ว
ลึกเข้าไปในป่าไผ่ม่วง หลี่ฉางเซิงนอนอยู่บนเก้าอี้โยก ใบหน้าของเขาหล่อเหลาสงบนิ่ง ไม่มีริ้วรอยสักเส้น ไม่มีผมขาวสักเส้นเพิ่มขึ้น
“ท่านบรรพชน……”
เสียงหนึ่งแหบพร่าและอ่อนแรงอย่างยิ่ง ทำลายความสงบของป่าไผ่ม่วง
หลี่ฉางเซิงลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ