เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 159 กาลเวลาเนิ่นนาน
กาลเวลาดุจคมมีด สะบั้นอัจฉริยะฟ้าประทาน และสะบั้นโฉมสะคราญ
นับจากมหาอุทกภัยแม่น้ำหลันเจียงที่สั่นสะเทือนใต้หล้าในครานั้น เพียงพริบตาเดียว ฤดูหนาวและฤดูร้อนก็ผลัดเปลี่ยนไปอีก 20 ครา
ช่วงเวลา 20 ปี สำหรับอาณาเขตต้าเฉียนอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ เพียงพอที่จะเกิดความเปลี่ยนแปลงจนพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน คลื่นแห่งการฟื้นฟูของปราณวิญญาณยิ่งมายิ่งเชี่ยวกราก ในหมู่ราษฎรปรากฏยอดคนแห่งมรรคยุทธ์ขึ้นนับไม่ถ้วน กระทั่งยังมีสำนักโบราณเร้นโลกบางแห่งเริ่มเผยร่องรอยให้เห็นตามขุนเขาเลื่องชื่อและสายนทีใหญ่
ทว่า ภายในป่าไผ่ม่วงที่ถูกม่านหมอกขาวหนาทึบตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ณ ส่วนลึกของสุสานหลวงชานเมืองด้านตะวันตกแห่งเมืองหลวง
“ครอก…… ครอก……”
บนเนินเขาหลังเขา เสียงกรนที่ดังกึกก้องประดุจเสียงฟ้าร้องดังขึ้นเป็นจังหวะ
เสี่ยวเจี่ย สัตว์อสูรตัวนิ่มที่เคยมีนิสัยดุร้ายเกรี้ยวกรากตัวนั้น เวลานี้นอนแผ่หลาอยู่บนแผ่นหินสีเขียวขนาดใหญ่เพื่อตากแดด
เวลาผ่านไป 20 ปี สัตว์อสูรตนนี้ไม่เพียงมิได้ดุร้ายขึ้น ตรงกันข้ามกลับอ้วนขึ้นมาอีกตั้งหนึ่งรอบใหญ่ เกล็ดสีน้ำตาลดำแวววาวดั่งโลหะที่เคยปกคลุมทั่วร่าง บัดนี้ถูกดันจนรอยต่อขยายกว้าง หน้าท้องยังมีชั้นเนื้อนิ่มหนาเตอะซ้อนกันอยู่หลายชั้น ดูเกียจคร้านเป็นอย่างยิ่ง
“เพียะ!”