กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 157 จักรพรรดินีขอความช่วยเหลือ
หลี่ฉางเซิงนั่งลงบนเก้าอี้เอน ไม่แม้แต่จะลืมเปลือกตา เอ่ยออกมาเบา ๆ ว่า “ค่อย ๆ พูดไป ฟ้าถล่มลงมาไม่ได้หรอก”
เสี่ยวโค่วจื่อกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ชี้ไปนอกลานบ้านพลางกล่าวว่า “ผู้ที่มาเป็นขันทีผู้ถือพู่กันในวัง หลิวจี๋เสียง เขาเร่งม้าทั้งคืนมาถึงสุสานหลวง ตอนนี้กำลังคุกเข่าอยู่ในลานหิมะนอกศิลาขอบเขต ในมือยังถือจดหมายเลือดของฝ่าบาทอยู่!”
ชื่อหลิวจี๋เสียง หลี่ฉางเซิงพอมีภาพจำอยู่บ้าง นี่คือคนสนิทที่หลี่ชิงหลัวดึงขึ้นมาด้วยมือตัวเองหลังขึ้นครองราชย์ ในราชสำนักกล่าวได้ว่าอำนาจบารมีแผ่ไปทั่วทั้งราชสำนักและหัวเมือง ขุนนางใหญ่ระดับหนึ่งและสองเหล่านั้นพอเห็นเขาต่างก็ต้องเรียกอย่างสุภาพว่า “หลิวกงกง”