กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 รุ่งอรุณแห่งยุคใหม่
ลมฝนหิมะโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
หลี่ชิงหลัวคุกเข่าอยู่นอกป่าไผ่ม่วงเต็ม ๆ หนึ่งชั่วยาม
ไอเย็นช่วงต้นเหมันต์หนักหน่วงยิ่งนัก หยาดน้ำค้างอันเย็นเยียบและน้ำหิมะที่ละลายเปียกชุ่มชุดเรียบง่ายของนางจนทั่วตั้งนานแล้ว ความหนาวเย็นประดุจเข็มเหล็กเล่มจิ๋วนับไม่ถ้วนที่พยายามเจาะไซร้เข้าไปตามรอยต่อกระดูกหัวเข่าอย่างบ้าคลั่ง
ริมฝีปากของนางหนาวสั่นจนเปลี่ยนเป็นสีม่วง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมมิได้ ทว่าแผ่นหลังของนางยังคงเหยียดตรง ราวกับกระบี่ที่ไม่มีวันหักสะบั้น
ภายในบ้านไม้ไผ่ แสงไฟยังคงสว่างไสว เงาร่างคนที่ทาบทับลงบนกระดาษหน้าต่างไม่แม้แต่จะเปลี่ยนท่วงท่า
ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใด ๆ