เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 ผู้ภักดีคนสุดท้าย
บนเตียง มือของเสี่ยวชุนจื่อที่แห้งกร่อยราวกับท่อนไม้แห้งได้ทิ้งตัวลงอย่างสิ้นเชิง ความทรมานบนใบหน้าของเขามลายหายไปจนหมดสิ้น หลงเหลือเพียงความสงบนิ่งและผ่อนคลายอย่างถึงที่สุด
ราวกับผู้เดินทางไกลที่รอนแรมมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ได้ปลดสัมภาระอันหนักอึ้งลง แล้วหลับใหลไปอย่างลุ่มลึก
เสี่ยวโค่วจื่อคุกเข่าอยู่ข้างเตียง สองมือเกาะขอบเตียงไว้แน่น ศีรษะโขกลงกับพื้นไม้เนื้อแข็ง ร้องไห้สะอึกสะอื้นปานใจจะขาด เสียงนั้นแฝงไปด้วยความหวาดผวาและความโศกเศร้าอย่างหาที่สุดมิได้ ดังก้องสะท้อนอยู่ในบ้านไม้ไผ่อันว่างเปล่าหลังนี้ไม่ขาดสาย
หลี่ฉางเซิงนั่งอยู่ที่เดิม มองดูเสี่ยวชุนจื่ออย่างเงียบสงบ
เขาไม่ได้ฝืนยื้อชีวิตให้เสี่ยวชุนจื่อ
การเกิด แก่ เจ็บ ตาย คือชะตากรรมที่มนุษย์ปุถุชนมิอาจหลีกเลี่ยง การฝืนดึงดันรังแต่จะเพิ่มความทรมานให้แก่ผู้ที่กำลังจะจากไป
“อย่าร้องไห้เลย”