กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 นักตกปลาผู้โดดเดี่ยว
แสงอัสดงสุดท้ายสาดประกายดั่งทองคำเกลื่อนกระจายลงบนผิวน้ำของบ่อเลี้ยงปลาในสุสานหลวง
สายลมพัดผ่าน ผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นซ้อนชั้น
องครักษ์เงาถอนกำลังกลับไปหมดแล้ว สุสานหลวงจึงหวนคืนสู่ความเงียบสงัดตัดขาดจากโลกภายนอกอีกครา
เขาค่อย ๆ บิดข้อมือ สาวสายเบ็ดขึ้นมาทีละน้อย ตัวเบ็ดที่ไร้เหยื่อเกี่ยวโผล่พ้นผิวน้ำ กวัดแกว่งเป็นวงโค้งงดงามกลางเวหา ก่อนร่วงลงสู่กลางฝ่ามือของเขา
“วันนี้พอแค่นี้เถอะ”
หลี่ฉางเซิงพึมพำแผ่วเบากับตนเอง พลางวางคันเบ็ดไว้ด้านข้าง เขาเอียงคอหันไปมองข้างกาย
เสี่ยวชุนจื่อนั่งอยู่บนม้านั่งพับเล็ก ศีรษะผงกหงึก ๆ กำลังสัปหงกอยู่