กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ไร้หนทางอายุยืน
อาทิตย์อัสดงดั่งโลหิต ย้อมสุสานหลวงให้เป็นสีแดงเรื่อเศร้าไปทั้งผืน
ใต้ป่าไผ่ม่วง เสียงลมพัดโหยหวน
หลี่ฉางเซิงนั่งขัดสมาธิ กู่ฉินที่ชื่อ “หางไหม้” วางพาดอยู่บนตัก
“เคร้ง——”
เสียงลองสายเพียงครั้งเดียว แฝงพลังที่ทะลุทะลวงดวงจิตวิญญาณ กวาดใบไม้ร่วงรอบกายกระจัดกระจาย
เสียงนี้ยังราวกับทุบแนวป้องกันสุดท้ายในใจของหลี่ชิงหลัวให้แตกละเอียด
นางทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าหลี่ฉางเซิงดังผลุบ กอดดึงแขนเสื้อผ้าหยาบของเขาไว้แน่น น้ำตาไหลหล่นลงมาราวลูกแก้วที่ขาดสาย
“ท่านปู่จักรพรรดิ……”
เสียงของหลี่ชิงหลัวสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ความ แฝงด้วยการอ้อนวอนอันไร้ที่สิ้นสุด “ท่านช่วยอาจารย์ด้วย…… ท่านต้องมีวิธีใช่หรือไม่”