เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 112 เท้าอยู่ที่ตัวเจ้า อยากไปก็ไป
หลี่ฉางเซิงถือกรรไกรไว้ในมือ ค่อย ๆ ตัดแต่งบ๊วยเหมันต์กระถางที่เขาเพิ่งเพาะขึ้นใหม่อย่างใจเย็น
ทุกครั้งที่ตัดลงไป ล้วนพอดี ไม่มากไปแม้เศษหนึ่ง ไม่น้อยไปแม้เสี้ยวหนึ่ง
ทว่า ความสงบนี้ถูกทำลายลงในไม่ช้า
เสียงฝีเท้ารีบเร่งดังมาจากเชิงเขา
เสี่ยวชุนจื่อหิ้วกล่องอาหาร สีหน้าดูไม่ดีนัก ก้าวเท้าเร็วตรงมาที่หน้าบ้านไม้ไผ่
“ท่านบรรพชน”
เสี่ยวชุนจื่อคารวะหลี่ฉางเซิงก่อน จากนั้นหันไปมองหลี่ชิงหลัวที่กำลังฝึกกระบี่อยู่ข้าง ๆ อยากพูดแต่ก็หยุดไว้
หลี่ชิงหลัวเก็บกระบี่ยืนขึ้น เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ยิ้มกล่าวว่า “ชุนกงกง เป็นอะไรไปหรือ หรือว่าเว่ยจงเสียนไอ้ขันทีเฒ่าคนนั้นโกรธจนเลือดขึ้นหน้าแล้ว?”
นางคิดว่าสิ่งที่เสี่ยวชุนจื่อนำมาคือข่าวที่เว่ยจงเสียนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ