เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 106 สามคนที่สุสานหลวง
เมื่ออยู่ด้วยกันมานาน และได้รู้เรื่องราวในอดีตบางส่วน หลี่ชิงหลัวจึงได้รู้ว่า หลี่ฉางเซิงผู้ “อายุยังน้อย” แท้จริงเป็นท่านปู่จักรพรรดิของนาง
ป่าไผ่ม่วงที่เคยเงียบเหงา เพราะมี “ครูสอนหนังสือ” เพิ่มมาหนึ่งคน กลับมีกลิ่นอายชีวิตขึ้นมาบ้าง แต่หากเนื้อหาที่สอนนั้นหลุดไปถึงข้างนอก คงทำให้พวกขุนนางตรวจการและขุนนางทักท้วงที่ปากพูดแต่คุณธรรมความชอบธรรมกลุ่มนั้นโกรธจนตายทั้งเป็น
ยามอรุณ แสงตะวันลอดใบไผ่สาดเป็นเงาลอกคราบ
หลี่ฉางเซิงในชุดยาวสีเขียว นอนเอนอย่างสบายบนเก้าอี้เอน มือถือม้วนคัมภีร์โบราณ เตาเล็กข้างกายกำลังอุ่นชา กลิ่นชาลอยอวล
หลี่ชิงหลัวคุกเข่านั่งบนเบาะรองนั่งไม่ไกลนัก นั่งตัวตรง มืออุ้ม «หลุนอวี่» อ่านหนังสือเป็นเพื่อนหลี่ฉางเซิง
“อาจารย์กล่าวว่า สุภาพบุรุษมีใจผ่องแผ้วกว้างขวาง คนต่ำต้อยย่อมคร่ำครวญอยู่เสมอ”