เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 104 ฝนใบไม้ผลิชโลมสรรพสิ่ง
หลี่ฉางเซิงนั่งอยู่บนเก้าอี้เอน ในมือกำคันเบ็ดไว้ ตะขอเบ็ดแขวนอยู่เหนือผิวน้ำสามชุ่น ไม่ขยับแม้แต่นิด
“ฆ่าคนหรือ?”
หลี่ฉางเซิงหัวเราะเบา ๆ “กระบี่ของเจ้ายามนี้ แม้แต่ไก่สักตัวยังฆ่าไม่ตาย ยังคิดจะฆ่าคนอีกหรือ?”
“ข้าทำได้!”
หลี่ชิงหลัวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ในมือกำกระบี่เหล็กขึ้นสนิมเล่มหนึ่งไว้แน่น นั่นคืออาวุธเพียงชิ้นเดียวที่ยังใช้ได้ซึ่งนางรื้อพบจากห้องเก็บของ และเป็นที่พึ่งของนางในยามนี้ “ขอเพียงได้ล้างแค้น ข้าไม่กลัวตาย ไม่กลัวลำบาก เว่ยจงเสียนฆ่าคนได้ ข้าก็ฆ่าได้!”
“เว่ยจงเสียนหรือ?”
“วิชาฆ่าคนของมัน อาศัยอำนาจวาสนา อาศัยเล่ห์กล อาศัยชีวิตสุนัขมากมายกองทับถมขึ้นมา” หลี่ฉางเซิงส่ายหน้า “ส่วนไอสังหารของเจ้า หนักเกินไป และโง่เขลาเกินไป”
“โง่เขลาหรือ?” หลี่ชิงหลัวกัดริมฝีปาก เลือดสดซึมออกมา