เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 ความหวาดกลัวของเก้าพันปี
ตงฉ่าง คุกเจาอวี้
ที่นี่ตลอดทั้งปีมิเคยได้เห็นเดือนเห็นตะวัน ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเน่าเหม็นและกลิ่นอับชื้นชวนคลื่นเหียน
เว่ยจงเสียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ในมือคลึงวอลนัตหยกชั้นเลิศสองลูกเล่น ส่งเสียงดัง “กร๊อบ ๆ” เสนาะหู
บนขาของเขาพอกยาสมานแผลที่นำกลับมาจากสุสานหลวง ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกนั้นสลายไปแล้ว หลงเหลือเพียงความรู้สึกร้อนผ่าวแสบร้อน
ทว่าภายในใจของเขา ความหนาวเหน็บสายนั้นกลับยังคงวนเวียนมิยอมจางหายไปเสียที
“พ่อบุญธรรม พลอยคนมาถึงแล้วขอรับ”
หัวหน้ามือปราบผู้หนึ่งค้อมกายรายงาน
ชั่วพริบตา ทหารตงฉ่างสองนายก็ลากร่างของดรุณีแรกรุ่นในชุดบางตัวหนึ่งเข้ามา
ดรุณีนางนั้นอายุราวสิบห้าสิบหกปี ดวงหน้าหมดจดเกลี้ยงเกลา ทว่ากลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ในแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นตระหนกขวัญผวา