เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 99 เหมายัน
เกล็ดหิมะใหญ่ราวขนห่านโปรยปรายลงมา
ทั้งสุสานหลวงต้าเฉียนถูกหิมะที่สะสมหนาปกคลุม ป่าไผ่ม่วงที่ปกติเขียวชอุ่มราวหยดน้ำ ในยามนี้ก็กลายเป็นโลกไพฑูรย์ที่ห่อหุ้มด้วยสีเงินขาว ใบไผ่เต็มไปด้วยหนามน้ำแข็ง ภายใต้แสงแดดอุ่นอ่อน ๆ ของเหมายัน หักเหประกายเย็นเยียบ
กลางป่าไผ่ม่วง ตรงบ่อเลี้ยงปลาที่ไม่เคยแข็งตัวนั้น เก๋งแปดเหลี่ยมหลังใหม่สร้างขึ้นมีลมลอดทั้งสี่ด้าน
หลี่ฉางเซิงสวมอาภรณ์ผ้าสีครามบาง ๆ ตัวเดียว เท้าเปล่า นั่งขัดสมาธิอย่างสบาย ๆ บนเบาะรองนั่งในเก๋ง
ลมหนาวปนเกล็ดหิมะพัดเข้าสู่เก๋ง หากเป็นคนธรรมดา ยามนี้เกรงว่าคงหนาวจนตัวสั่น หรือถึงขั้นมือเท้าเป็นแผล แต่หลี่ฉางเซิงกลับสีหน้าผ่องมีเลือดฝาด ผิวพรรณเผยประกายนุ่มนวลจาง ๆ ราวกับลมฝนหิมะที่เต็มฟ้านี้ไม่มีอยู่จริง