กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 90 ยุคแห่งความโกลาหลหวนคืน
กาลเวลาเปรียบดั่งสายน้ำ ช่างเงียบงันเสมอ
ในบ่อเลี้ยงปลาหน้าเรือนน้อยป่าไผ่ม่วง ดอกบัวบานแล้วก็ร่วงโรย ร่วงโรยแล้วก็บานอีก
ไม่รู้ไม่ชี้ ผ่านไปอีกหลายปีร้อนหนาว
หลี่ฉางเซิงนั่งอยู่บนหินสีเขียวริมบ่อ ในมือกำคันเบ็ดไผ่ม่วงที่ถูกขัดจนขึ้นเงา นิ่งไม่ไหวติง
บนผิวน้ำ ลูกลอยตั้งนิ่งอยู่เงียบ ๆ เป็นครั้งคราวพลิ้วไหวเบา ๆ ตามสายลม
“ท่านบรรพชน ชิมองุ่นขอรับ”
เสียงนุ่มนวลเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย
เสี่ยวชุนจื่อผู้เคยฉลาดแกมโกงและกระตือรือร้นในอดีต บัดนี้ก็เข้าสู่วัยกลางคนแล้ว หางตามีริ้วรอยเล็ก ๆ ถึงจะสวมอาภรณ์ขันที แต่ในทุกอิริยาบถกลับมี ความมั่นคงและบารมีเพิ่มขึ้นอีกชั้น
เสี่ยวชุนจื่อในวันนี้ หากมองไปทั่วทั้งยุทธภพ ก็จัดเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่ง