เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 89 เว่ยพันปีเข้าวัง
สายฝนเทกระหน่ำ บนทางสายเล็กที่เฉอะแฉะไปด้วยโคลนตรงเขตรอบนอกสุสานหลวง แอ่งน้ำขังปนดินเหลืองจนขุ่นมัวยิ่งนัก
“พลั่ก!”
เสียงทึบหนักดังขึ้น ร่างผอมแห้งร่างหนึ่งถูกถีบกระเด็นลงไปในปลักโคลน สาดน้ำสกปรกกระจายไปทั่ว
“ไอ้เด็กเวร ให้แกอู้! ให้แกแอบกิน!”
ขันทีวัยกลางคนหน้าตาเหี้ยมเกรียมกำแส้หวายแช่น้ำไว้ในมือ ปากก็ด่าทอไม่หยุด พลางหวดแส้ลงมาไม่ยั้ง “ข้าสั่งให้แกขนแผ่นหิน แกกล้าแอบไปนอนหลับในป่าไม้รึ? ข้าว่าแกคงเบื่อมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง!”
ร่างผอมกะหร่องนั้นขดตัวอยู่ในน้ำโคลน สองมือยกขึ้นกุมศีรษะแน่น ปล่อยให้แส้หวายฟาดกระหน่ำลงบนแผ่นหลัง เสียง “เพียะ เพียะ” ดังสะท้อนไม่ขาดสาย
เสื้อผ้าป่านหยาบ ๆ บนร่างเขาเปียกโชกไปนานแล้ว ดินโคลนเกรอะกรังแนบสนิทไปกับผิวเนื้อ รอยเลือดเป็นทางยาวซึมผ่านเนื้อผ้าออกมา ชวนให้น่าตกใจยิ่งนัก
ขันทีชั้นล่างที่กำลังทำงานอยู่รอบ ๆ ต่างหยุดมือลง ยืนมองด้วยสายตาเย็นชา บางคนถึงกับส่งเสียงแค่นหัวเราะเยาะเย้ยออกมาอย่างสะใจ