เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 77 ลงมือฝังสหายเก่าด้วยตัวเอง
มือของจ้าวกงกงตกลงไป
มือข้างนั้นที่ผอมแห้งจนเห็นแต่กระดูกวางพาดอยู่บนขอบเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง ปลายนิ้วยังหลงเหลืออุณหภูมิสุดท้ายอยู่เล็กน้อย มุมปากของเขามีรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นมีความปลดปล่อย มีความพึงพอใจ เว้นเสียแต่ไม่มีความเสียดายเลยแม้แต่น้อย
เสียงลมนอกหน้าต่างหยุดลง แม้แต่อีกาดำที่ปกติมักชอบส่งเสียงร้องในยามราตรีก็ยังหุบปากเงียบ
“พ่อบุญธรรม—!!”
เสียงร่ำไห้ที่ฉีกหัวใจดังขึ้นมาทำลายความเงียบงันนี้
เสี่ยวชุนจื่อคุกเข่าอยู่กับพื้น ทั้งตัวราวกับพังทลายลง ศีรษะกระแทกพื้นอิฐเขียวอย่างแรงดัง “ปึก ปึก” ทึบ ๆ น้ำตาและน้ำมูกเปรอะเต็มหน้า เขากำมือของจ้าวกงกงที่ห้อยลงมานั้นไว้ ร้องไห้จนทั้งตัวกระตุก
“พ่อบุญธรรม... ท่านอย่าไป... ท่านอย่าทิ้งลูกชายไว้...”
“ท่านยังไม่ทันเห็นลูกชายคอยรับใช้ท่านบรรพชนเลย... ท่านยังไม่ทันสอนลูกชายทำหมูตุ๋นซีอิ๊วเลย...”