เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 74 ผู้ล่วงล้ำมีโทษตาย
“ฉี—”
ในชั่วพริบตาที่นิ้วมือของหลี่ฉางเซิงสัมผัสแผ่นศิลาสีครามอันแข็งแกร่ง ศิลากดมังกรที่แข็งดุจเหล็กกล้าและแม้แต่ดาบกับกระบี่ก็ยังยากจะทิ้งรอยไว้ได้ กลับเปราะบางราวกับเต้าหู้เมื่ออยู่ต่อหน้านิ้วเรียวยาวขาวผ่องนั้น
เศษหินปลิวว่อน
หลี่ฉางเซิงใช้ดรรชนีแทนพู่กัน เขียนลื่นไหลดุจมังกรงูอยู่บนศิลาสีครามก้อนมหึมา
ท่วงท่าของเขาไม่เร็ว ลากทุกเส้น ทุกขีดอย่างตั้งใจ
ทว่าสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ในยุทธภพที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังเหล่านั้น มันกลับเป็นการทรมานอันน่าสะพรึงยิ่งกว่า
“ตูม!”
เมื่อหลี่ฉางเซิงเขียนขีดแรก จิตเจตนาอันน่าสะพรึงที่บรรยายไม่ถูกก็พลุ่งพรวดออกมาจากศิลาสีครามก้อนนั้นในทันใด
ประมุขสำนักคนหนึ่งที่คุกเข่าอยู่แถวหน้า ใบหน้าซีดเผือดในชั่วพริบตา กุมหน้าอกแล้ว “อ๊าก” กระอักเลือดสดออกมาคำหนึ่ง