กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 62 กาลเวลาคือดาบเล่มนี้
“แค่ก ๆ… แค่ก ๆ…”
เสียงไอที่ราวกับฉีกปอดฉีกหัวใจดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบยามอรุณ
จ้าวกงกงหลังค่อม ในมือกำไม้กวาดที่ขนร่วงหมด กำลังกวาดหิมะที่ทับถมในลานบ้านอย่างลำบากยากเข็ญ
ทุกครั้งที่กวาด ร่างของเขาก็สั่นสะท้านตามไปด้วย ราวกับเกล็ดหิมะที่เบาหวิวนั้น ในยามนี้กลับหนักอึ้งดุจพันชั่งอยู่ในมือเขา
เขาแก่เกินไปแล้ว
ตั้งแต่ปีที่สามแห่งรัชศกหย่งอันที่ติดตามรัชทายาทที่ถูกปลดมาสู่สุสานหลวงแห่งนี้ เพียงชั่วพริบตาก็สามสิบกว่าปี
ขันทีในยามนั้นผู้คล่องแคล่วว่องไว สามารถผ่าฟืนโชว์เจ้านายด้วยมือเดียว ยามนี้ริ้วรอยบนใบหน้าลึกเสียจนคีบแมลงวันให้ตายได้ ผมขาวเต็มศีรษะกระเซอะกระเซิงเป็นพิเศษกลางสายลมหนาว
ทันใดนั้น อาการวิงเวียนอย่างรุนแรงก็จู่โจมขึ้น