เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 58 ระฆังมรณะกังวาน อำลาสหายเก่า
หย่งอันปีที่สามสิบสาม ฤดูเหมันต์
หิมะใหญ่ในเมืองหลวงตกติดต่อกันเต็มสามวัน ราวกับจะฝังกลบความสกปรกทั้งปวงของโลกใบนี้ไว้ใต้ความขาวบริสุทธิ์
ยามนี้สุสานหลวงยิ่งถูกหิมะหนาปกคลุม เงียบสงัดราวแดนเซียนที่ตัดขาดจากโลกภายนอก
“ตอง—”
เสียงระฆังทึมหนักและกึกก้องดังขึ้นกะทันหันจากทิศทางพระราชวัง ทะลุผ่านลมฝนหิมะที่เต็มฟ้า กดทับลงบนใจของผู้คนทุกคนอย่างหนักอึ้ง
ตามมาติด ๆ คือเสียงที่สอง ที่สาม…
เสียงระฆังแหบเศร้าแผ่ก้องระหว่างฟ้าดิน ปลุกฝูงอีกาดำที่เกาะพักบนสนโบราณแห่งสุสานหลวงให้ตื่นตกใจบินว่อน
ในเรือนเล็กของสุสานหลวง จ้าวกงกงซึ่งกำลังกวาดหิมะชะงักกายอย่างรุนแรง ไม้กวาดในมือ “พั่ก” หล่นลงบนพื้นหิมะ
ดวงตาแก่ที่ขุ่นมัวของเขาจ้องไปยังทิศทางพระราชวัง ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย น้ำตาสองสายไหลรินโดยไร้เสียง