เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 เราพ่ายแพ้ต่อกาลเวลา
พระราชวัง ตำหนักบำรุงใจ
กลิ่นยาฉุนกึกสายหนึ่งลอยอบอวลไปทั่วในอากาศ ปะปนกับกลิ่นเครื่องหอมอำพันมังกรจาง ๆ จนก่อตัวเป็นกลิ่นอายที่ไร้ชีวิตชีวาอย่างยิ่ง
แสงสว่างภายในโถงสลัวรางยิ่งนัก หน้าต่างทุกบานถูกปิดสนิทอย่างแน่นหนา ราวกับต้องการขวางกั้นโลกภายนอกที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิตเอาไว้
นับตั้งแต่กลับมาจากสุสานหลวงเมื่อสามวันก่อน ฮ่องเต้หลี่ฉางจื้อก็ล้มป่วยจนลุกไม่ขึ้นอีกเลย
เขาไม่กินไม่ดื่ม ไม่เอ่ยไม่พูด เอาแต่นอนเหม่อจ้องมองเพดานม่านสีเหลืองสว่างตาค้างอยู่อย่างนั้น
หัวหน้าสำนักแพทย์หลวงนำพาเหล่าหมอหลวงอีกสิบกว่าคนคุกเข่าอยู่นอกโถง แต่ละคนต่างมีสีหน้าอมทุกข์จนปัญญาจะเยียวยา
โรคนี้ มิได้อยู่ที่กาย แต่อยู่ที่ใจ
ใจดับสลายลงแล้ว หยูกยาหรือหมอก็มิอาจรักษาได้
“เสด็จพ่อ… เสวยสักหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”