เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 50 สองพี่น้องพบกัน กาลเวลาดุจมีด
รุ่งอรุณเบิกฟ้า
แสงตะวันแรกส่องทะลุผ่านชั้นเมฆ สาดกระทบลงบนขุนเขาสุสานหลวงอันสูงตระหง่านและเคร่งขรึม
ดินแดนหวงห้ามที่ปกติเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง ยามนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงผู้คนอึงมี่ ธวัชมืดฟ้าบดบังสุริยา
กองทหารรักษาพระองค์หลายพันนายสวมเกราะหนัก ล้อมเชิงเขาสุสานหลวงไว้จนแน่นขนัดมิอาจเล็ดลอด ปราณสังหารเข้มข้นทำให้เหล่านกในป่าแตกตื่นบินหนี
ทว่าบนบันไดหินที่มุ่งหน้าสู่เรือนเล็กของผู้พิทักษ์สุสานบนยอดเขานั้น กลับมีคนอยู่เพียงไม่กี่คน
เพื่อแสดงสิ่งที่เรียกว่า “ความจริงใจ” และยิ่งไปกว่านั้นคือเพื่อปกปิดความโลภที่ไม่อาจบอกใครในส่วนลึกของจิตใจ หลี่ฉางจื้อจึงสั่งให้กองทัพใหญ่ถอยไป นำเพียงหวังกงกงขันทีชั้นผู้ใหญ่คนสนิทและยอดฝีมือในวังชั้นแนวหน้าสี่คน ยืนกรานจะเดินขึ้นไปด้วยตนเอง
“ฝ่าบาท ระวังขั้นบันไดพ่ะย่ะค่ะ”