เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 25 เสียงอ่านหนังสือในสุสานหลวง
ส่วนลึกของสุสานหลวง ศาลาตำรา
ที่นี่คือสถานที่อันเงียบเหงาที่สุดในสุสานหลวงทั้งมวล เงียบเหงายิ่งกว่าตำหนักใต้ดินที่ฝังร่างคนตายเสียอีก ในตำหนักใต้ดินอย่างน้อยยังมีโคมไฟไม่ดับส่องสว่าง ทว่าที่นี่นอกจากแสงตะวันไม่กี่สายที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ก็มีเพียงฝุ่นผงที่ลอยฟุ้งเต็มฟ้า และชั้นตำราที่ตั้งเรียงรายราวกับป้ายหลุมศพเหล่านั้น
“แค่ก ๆ…”
จ้าวกงกงถือกล่องอาหาร ค่อย ๆ ผลักบานประตูไม้หนาหนักบานนั้นออกอย่างระมัดระวัง
บานพับประตูหมุนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าลอยโชยเข้าปะทะใบหน้า จ้าวกงกงสะบัดแขนเสื้อ ปัดฝุ่นผงที่ลอยอยู่เบื้องหน้าออกไป
เขาเงยหน้าขึ้นมอง
ท่ามกลางกองตำรา องค์ชายของตนกำลังนั่งอยู่บนพื้น
หลี่ฉางเซิงสวมเสื้อยาวผ้าคราม เส้นผมใช้ปิ่นไม้ปักรวบไว้อย่างลวก ๆ สองมือประคองแผ่นไม้ไผ่ที่เหลืองกรอบม้วนหนึ่ง อ่านอย่างเพลินจนลืมตัว
ข้างกายเขามีตำรากระจัดกระจายอยู่นานาชนิด ทั้งของสำนักเต๋า สำนักบัณฑิต กระทั่งบันทึกการเดินทางที่ไม่ทราบนามและหนังสือนิยายชาวบ้านก็ยังมี