กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 24 หมัดยาวปฐมจักรพรรดิขั้นที่หนึ่งพัน
กาลเวลาดุจม้าขาวผ่านช่องประตู พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีก 2 ปี
ยามอรุณของสุสานหลวง หมอกลอยอ้อยอิ่ง ราวกับแดนเซียน
ใต้ต้นไหวโบราณ เงาร่างของหลี่ฉางเซิงปรากฏเลือนรางอยู่ท่ามกลางสายหมอก
ท่วงท่าของเขาเชื่องช้าอย่างยิ่ง
ช้าเสียจนคล้ายท่านผู้เฒ่าที่รำไท่เก๊กอยู่ในสวนสาธารณะ ทุกท่วงท่าทุกกระบวนล้วนดูอ่อนยวบยาบ มองดูแล้วไร้ซึ่งพลังทำลายล้างโดยสิ้นเชิง
ทว่า หากสังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วนก็จะพบว่า ทุกคราที่เขาออกหมัด อากาศโดยรอบจะบิดเบี้ยวอย่างน่าประหลาด ราวกับบนกำปั้นของเขาถ่วงไว้ด้วยน้ำหนักพันจวิน แม้แต่มิติก็ยังไม่อาจแบกรับน้ำหนักมหาศาลนี้ได้
“หึ่ง—— หึ่ง——”
เสียงดังหึ่งก้องทุ้มต่ำสะท้อนก้องในเรือนเล็ก สั่นสะเทือนจนใบไม้ร่วงกราวซู่ซ่า