บทที่ 111 สีสันหนึ่งแต้มที่สายลมพัดมา

บทที่ 111 สีสันหนึ่งแต้มที่สายลมพัดมา

ขณะที่อาหยวี่กับอีกคนกำลังจะหั่นของทั้งหมดแล้วเอาลงหม้อต้ม ก็เห็นลู่จิ่นหลีเดินมาทางพวกเขา

“สวัสดี” อาหยวี่วางของในมือลง ลุกขึ้นยืนแล้วมองลู่จิ่นหลีด้วยดวงตาเป็นประกาย

เมื่อกี้พวกเขาเห็นแล้วว่าอาหารหอมๆ พวกนั้นเป็นฝีมือของพี่สาวคนนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะสอนเทคนิคการทำอาหารให้พวกเขาสักหน่อยได้ไหม

“ยอดเผือกพวกนี้กินดิบไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคอจะคัน ส่วนต้นนี้คือบอนกระดาด กินเข้าไปแล้วจะได้รับพิษ”

ลู่จิ่นหลีชี้ไปยังใบพืชหลายชนิดที่พวกเขาวางอยู่บนพื้น ก่อนจะชี้ไปยังยอดเผือกขาวที่พวกเขาโยนไว้ข้างๆ