เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เกาะโกโก้ เมืองช็อกโกแลต
โครงสร้างอาคารบ้านพักสองชั้นสีชมพูส่วนใหญ่ทำจากอาหารชนิดต่าง ๆ แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ในบ้านก็เช่นกัน
ซ่าเฟยลั่วซือนั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลที่ทำจากขนมปังกรอบ ส่วนพนักพิงทำจากแผ่นน้ำตาลที่ถักทอจากลูกกวาดลายทางสีแดงสลับขาว
เขามองสำรวจของตกแต่งภายในบ้าน แล้วอดถามอย่างสงสัยไม่ได้ว่า
“ราชอาณาจักรท็อตแลนด์เอาอาหารจำนวนมากมาสร้างอาคารแบบนี้ ไม่กลัวปัญหาคุณภาพสิ่งก่อสร้างกันหรือ?
อีกอย่าง…ของที่ทำจากอาหารก็น่าจะมีวันหมดอายุใช่ไหม?
หรือว่าของพวกนี้ต้องเปลี่ยนใหม่บ่อย ๆ…”
“อาหารเหล่านั้นผ่านการแปรรูปด้วยเทคนิคพิเศษ คุณภาพจึงมั่นใจได้ และวันหมดอายุก็ยาวนานมากจริง ๆ…”
ทั้งหมดมันคือเทคโนโลยีกับของแรงทั้งนั้นเลยหรือไง… ซ่าเฟยลั่วซือพึมพำในใจ
บูรินยืนอยู่ในห้องครัวแบบเปิด หยิบกาต้มน้ำชาขึ้นมาชงชาแดง พร้อมถามว่า