กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347
สตรีชุดขาวไม่ได้โกรธเคืองเหวยเจิน กลับเผยสีหน้าเศร้าสลดออกมาเล็กน้อย
"เจ้ากับข้าต่างก็เป็นคนอาภัพ บุรุษสารเลวพวกนี้ล้วนเป็นคนไร้เยื่อใย สตรีอย่างพวกเราไม่ควรฝากชีวิตไว้กับคนเช่นนี้"
นางไม่ได้ลงมือสังหารเหวยเจินอย่างโหดเหี้ยม กลับหันไปทรมานบุรุษวัยกลางคนหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
ทั่วร่างของบุรุษวัยกลางคนเต็มไปด้วยบาดแผล โลหิตไหลอาบจนเสื้อผ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน
เมื่อเหวยเจินเห็นภาพนั้น ก็รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
"เจ้ากับเขามีความแค้นอะไรกันแน่?"
"ความแค้นหรือ? ข้ากับเขาไม่ได้มีความแค้นหรือบาดหมางต่อกันเลย จะโทษก็ต้องโทษที่เขาเป็นคนไร้เยื่อใยไร้คุณธรรม เขาสมควรตาย!"
"เขาสมควรตายหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะตัดสินใจ"
"ข้ากำลังช่วยเจ้าอยู่"