กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296
"คุณชาย ท่านเตรียมจะไปสู่ขอที่จวนตระกูลซูเมื่อใดหรือเจ้าคะ?"
ภายในรถม้า เย่หลีนั่งอิงแอบอยู่ในอ้อมแขนของลู่หยาน ดวงตาคู่งามเป็นประกายจับจ้องมองเขา
ก่อนหน้านี้ ตอนที่นำตัวสายลับของแคว้นจินอวิ๋นไปส่ง เนี่ยซ่านได้เช่ารถม้าเอาไว้ บัดนี้จึงพอดีให้ลู่หยานกับเย่หลีโดยสาร
"สู่ขอหรือ?"
ลู่หยานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกถึงท่าทางอาลัยอาวรณ์ของซูฉานในยามจากลา
เมื่อรู้ว่าวันนี้ลู่หยานและคนอื่น ๆ จะออกเดินทาง ตั้งแต่เช้าตรู่ซูฉานก็เดินทางมายังโรงเตี๊ยมด้วยตนเอง เพื่อส่งพวกเขาออกจากเมือง ความเศร้าโศกและอาลัยอาวรณ์ในยามต้องจากลา ย่อมไม่ต้องเอ่ยถึงให้มากความ
แต่เรื่องสู่ขอนั้น...
ลู่หยานไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้จริง ๆ