กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 290
ถึงอย่างไรซูติ้งซานก็เป็นถึงเจ้าเมือง ตำแหน่งแตกต่างจากนายอำเภอราวฟ้ากับดิน จวนของเขาจึงมีพื้นที่กว้างขวางไม่น้อย ใหญ่กว่าบ้านที่ลู่หยานซื้อไว้ในอำเภอซงหยางหลายเท่าตัว
ซูฉานพาลู่หยานและคนอื่น ๆ มายังโถงรับรอง ก่อนสั่งให้บ่าวยกน้ำชามา
"ช่วงนี้ท่านพ่อค่อนข้างยุ่ง ทุกวันกลับจวนค่อนข้างดึก" ซูฉานเอ่ยถาม "เจ้ามาหาท่านพ่อด้วยเรื่องอันใดหรือ?"
"ไม่มีธุระสำคัญอะไรหรอก" ลู่หยานยิ้ม "แค่อยู่แต่ในโรงเตี๊ยมจนรู้สึกเบื่อ เลยอยากออกมาเดินเล่นในเมือง พอมาถึงเมืองระดับเจ้าเมืองแล้ว ย่อมต้องแวะมาเยี่ยมเจ้าเมืองซูสักหน่อย"
"แค่มาเยี่ยมท่านพ่อข้าเท่านั้นหรือ?"
ซูฉานเผยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย
ภายในโถงรับรองเวลานี้มีเพียงนาง ลู่หยาน และเย่หลีเท่านั้น