กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 289
"เถ้าแก่ลู่ ตอนนี้กลับไปยังทันนะ"
ระหว่างทาง เจ้าซิ่วมองลู่หยานด้วยสายตาเย็นชาเจือแววเยาะเย้ย
เขาอิจฉาลู่หยานเป็นอย่างยิ่ง!
ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา เขาคอยประจบประแจงสารพัด แต่เสวี่ยเฉิงเจ๋อกลับไม่เคยเหลียวแลเขาเป็นพิเศษเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับปฏิบัติต่อลู่หยานด้วยความสุภาพอยู่เสมอ
เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?
ลู่หยานก็แค่คนเปิดโรงเตี๊ยมคนหนึ่ง ส่วนเขานั้นเป็นถึงเจ้าหน้าที่ทางการ!
หากเทียบกันด้านฐานะแล้ว ลู่หยานด้อยกว่าเขามากนัก
เป็นเพียงเพราะลู่หยานเคยช่วยชีวิตเสวี่ยเฉิงเจ๋ออย่างนั้นหรือ?!
ยิ่งเจ้าซิ่วคิดก็ยิ่งเดือดดาล ยิ่งคิดก็ยิ่งอิจฉา