กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239
"ปล่อยมือ ปล่อยมือ พวกเราพัก พวกเราพัก!"
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงตรงข้อมือทำให้หลิวซวินมีเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก รีบร้อนร้องขอความเมตตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ลู่หยานส่งสัญญาณให้ เนี่ยซ่านและคนอื่น ๆ จึงยอมปล่อยมือ
เมื่อได้รับอิสรภาพกลับคืนมา หลิวซวินก็เผลอถลึงตามองลู่หยานโดยไม่รู้ตัว ทว่าเมื่อหางตาเหลือบเห็นเนี่ยซ่านและคนอื่น ๆ หัวใจของเขาก็พลันกระตุก รีบเบือนสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว
เขามักยกตนว่าเป็นยอดฝีมือมาโดยตลอด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเนี่ยซ่าน เขากลับไม่มีแม้แต่ความสามารถที่จะต่อต้าน
วีรบุรุษย่อมไม่ยอมเสียเปรียบต่อหน้า หลิวซวินจึงทำได้เพียงยอมจำนน
"แบบนี้สิถึงจะถูก" ลู่หยานเผยรอยยิ้มบาง ๆ "เนี่ยซ่าน พาพวกเขาขึ้นไปข้างบน"