กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152
แอ๊ด...
ประตูไม้เก่าคร่ำคร่าบานหนึ่งส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ท่ามกลางราตรีอันเงียบสงัด เสียงนั้นกลับฟังดูบาดหูเป็นพิเศษ
เงาร่างทั้งสี่สายวูบผ่านเข้าไปในโรงเตี๊ยม
"พวกมันอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ พวกเราแยกกันค้นหา"
"ได้"
...
ทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปยังบันไดของโรงเตี๊ยม ฝีเท้าแผ่วเบาอย่างยิ่ง เกรงว่าจะทำให้เกิดเสียงแม้เพียงนิดเดียว
ทว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ทั้งสี่ก็พบว่ามีร่างหนึ่งยืนขวางทางอยู่เบื้องหน้า
ทั้งสี่พลันสะดุ้งเฮือก สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก